You Are My Sunshine

You Are My Sunshine
My only sunshine.
You make me happy
When skies are grey.
You'll never know, dear,
How much I love you.
Please don't take my sunshine away

The other nite, dear,
As I lay sleeping
I dreamed I held you in my arms.
When I awoke, dear,
I was mistaken
And I hung my head and cried.

Just live your life!

Երբեմն հետ ես նայում ու հասկանում ես, որ դեռ ոչ մի բան չես արել: Կամ էն ինչ արել ես, քո համար չես արել, կամ ավելի ճիշտ ասած, քո ուզածով չես արել: Ու փոշմանում ես... Բայց մեկա շարունակում ես նույն սխալը գործել: Ու ամեն անգամ նայում ես հետ ու զգում ես, որ չէ , էլի քո ուզածով չարեցիր: ԲԱՅՑ ԻՆՉԻ? Ինչի ինչ որ բան անելիս մենք հաճախ մտածում ենք թե " Վայ տենաս էն մեկը ինչ կմտածի" կամ "չէէ էս մեկը սենց կմտածի" ու ամեն անգամ մեր ուզածը չենք անում: Ու ամեն անգամ ինքներս մեզ խոստանում ենք թե "վերջ, էս վերջին անգամն ա սենց, ում ինչ գործնա ես ինչ եմ անում" ու էլի կրկնում ենք նույն սխալը:
Ախր պարզապես պետք է ընդունել ու հասկանալ, որ մի կյանք ենք ապրում, ու չպետք է ապրենք հարևանի, բարեկամի կամ ինչ-որ մի կորած ծանոթի թերի ու սխալ կարծիքի համար, այլ պետք ա ապրել մեզ համար: Վերջի վերջո մեր կյանքն է չէ, հո իրանցը չի...Ու պետքա պռոստը ԱՊՐԵԼ ՄԵՐ ԿՅԱՆՔՈՎ! ու ոչ թե փորձել հարմարեցնել այն սավսեմ օտար մեկի կարծիքին...
Գիտեմ հիմա կարդում ես ու մտածում ես "Ես իմ համար եմ ապրում, ոչ թե ուրիծի կարծիքի", բայց հլը մի վայրկյան հետ նայի, հիշի սաղ, վերլուծի ու անկեղծ ասա ԴՈՒ ԻՐՈՔ ՔՈ ՈՒԶԱԾՈՎ ԵՍ ԱՊՐՈՒՄ?
Էհ... էս էլ ա էն թեմաներից որի շուրջ անվերջ կարելիա ծավալվել, բայց մեկա ուրիշին ասելը հեշտա առաջին հերթին ինքդ քեզ պետք ա համոզես JUST TO LIVE YOUR LIFE...

Մոլիտվա....

Անկեղծ ասեմ ինքս էլ չգիտեմ ինչի պոստի վերնագիրը որոշեցի հենց «Մոլիտվա» դնել, և ոչ թե ասենք «Աղոթք»: Երևի պատճառը վերջերս մտքիս մեջ պտտվող երգն է` սերբ երգչուհի Մարիա Շերիֆովիչի Մոլիտվան:

Չեմ ուզում խորանալ կրոնական թեմաներով , բայց խոսելում եմ աղոթքի մասին:

Մեր օրերում մարդկության մեծամասնությունը սկսում է աղոթել մենակ այն պահին երբ թվում է թե գտնվում է անելանելի իրավիճակում: Բայց քչերն են նկատում, որ մեր աղոթքը մեր մեջա, ու միշտ մեզ հետ: Աղոթքն էն չի , ինչը ասում եք բարձրաձայն կամ մտքում` դիմելով Աստծուն, աղոթքը ոչ մեր շուրթերին է, ոչ ուղեղում, աղոթքը միշտ մեր սրտերում է: Ու անգամ էն մարդիկ, ովքեր չեն հավատում ու ընդհանրապես չեն աղոթում, միշտ իրենց սրտերում ունեն պահած աղոթք: Իրենք էլ չգիտեն էդ մասին: Ուղղակի  նրանք դա այլ կերպ են կոչում: Եվ վերջիվերջո` Աղոթքը դա մեր Հույսն է: Հույսը, որ մեզ ուժ է տալիս հավատալու , որ ամեն ինչ լավ կլնի:

 Պետք չի նստել ու սաղ պրոբլեմները թողած մենակ աղոթել: Պետք է պարզապես պայքարել ու հաղթահարել այդ ամենն` աղոթքը սրտներումս պահած: 

Ու հիմա ես ունեմ աղոթելու կարիք: Թե ինչի համար ու ինչպես եմ աղոթում Աստված լավ գիտի:

...3...

Եթե ինձ տան 3 տարի

Դաժան մի կյանք , որ ես ապրեմ`

Ես կուզենայի , որ քո բարի

Ջերմ աչքերի ներքո հանգչեմ:

Եթե կյանքով այս երկրային

Պիտի ապրեմ 3 ամիս`

Ես կգտնեի իդեալին,

Որ սեր տա քեզ` սիրելիիս:

Թե ունենամ 3 շաբաթ

Լոկ 21 օր? Ինչիս են պետք?

Թող որ դրանք դառնան վայրկյան

Ու քո կյանքից կորչեմ անհետ...

Երբ 3 օր մնա կյանքիս,

Ու ես հասնեմ մայրամուտիս`

Կուզեմ , որ ինձ չճանաչես,

Լուռ հեռանամ` դու չտխրես....

Copyright © Արտուշ Ռուշանյան

Դող... միայնություն... ու էլի նույն ցավը...

-Այ տղա էս ուր ես?

-Օֆիսում եմ Արմ ջան...հլը աշխատում եմ...

-Էս ժամին... արդեն 8ն ա 6ին գործդ պրծնում ա, խի ես էսքան մնացել?մենակ ես?

-Օֆ եսիմ է... Սեդան էլ ա ստեղ, իրա պատճառով եմ մնացել...գործից գործա բացում:

- :) Հա Սեդուլը միշտ էլ էդպեսա... դե նայի շուտ պրծի գնա տուն:

-Բա իմացար... Սեդան էսօր հետս նամյոկներով էր խոսում... աչքիս ինքը իմ հանդեպ անտարբեր չի... Ճնայած վաղուց էի զգացել դա, բայց էսօր մի տեսակ սիրահետում ա....

-Արթ լուրջ ես ասում? Բա դու իրա հանդեպ ոնց ես?

-Եսիմ... ինքս էլ չգիտեմ...չնայած նամյոկները դուրս գալիս են...հիմա էլ կանչումա իրա սենյակ, չգիտեմ գնամ թե չէ, սիրտս մի բան գուշակումա , որ գնացի մի բան կլնի հաստատ...

-Յաաա... գնա այ տղա :D  Գնա , թող մի բան ըլնի, հետո տպավորություններով կկիսվես ;)

-Լավ ցավտ տանեմ, էն գործերի մոմենտով էլ որ ցերեկն ասիր, տուն հասնեմ կզանգեմ ուղարկի: Հելնեմ տեսնեմ ինչա ասում թողեմ գնամ տուն, գլուխս ցավումա: :(

****

Արմինեն ու Արթուրը մանկության ընկերներ չէին, բայց վերջին մի շաբաթվա ընթացքում էնքան էին մոտիկացել, ընկերացել որ ասես իրար  հետ 100 տարի ընկերություն արած լինեին:Իսկ Սեդան ու Արմինեն վաղեմի մտերիմ ընկերուհիներ էին...

Չընթերցված նամակներ...

Հաճախ լինում են դեպքեր, երբ ինչ-որ մեկին` լինի դա շատ հարազատ մարդ, թե ընդհանրապես օտար մեկը, ուզում ես պատմել... պատմել ամենինչ քո մասին, հաղթահարածդ դժվարությունների, տանջանքներիդ մասին, պատմել հոգուդ ամենախորքում պահված ամենամեծ գաղտնիքը ու հուսալ...հուսալ որ կհասկանա, կընդունի, մի գուցե կների կամ որոշ դեպքերում անգամ երես չի թեքի... Համաձայնեք անթերի մարդ չկա, ու բոլորս էլ սխալական ենք, մեղսավոր... և որ բոլորս էլ ունենք ներված, և ամենակարևորը հասկացված լինելու հավասար իրավունք...

Բայց շատ հաճախ, նման դեպքերում կորցնում ես խոսելու ունակությունը, մտքիցդ հօդս են ցնդում բոլոր բառերը, չգիտես ինչ ասես, ինչպես ասես... Եվ հենց միայնակ խորհելու պահերին են , որ մտքերդ անկախ քեզանից ճիշտ շարադրվում են ու ավելի քան պարզ արտահայտում այն ինչ կուզենաիր ասել, կուզենայիր բայց չկարողացար...

Ու շատ հաճախ մենք մտովի գրում ենք նամակներ... Շատ դեպքերում հուսալով որ այդ նամակները կկարդացվեն մեզանից հետո միայն, բայց... անպայման կկարդացվեն... Մտովի գրում ենք նամակներ ու պատմում ամենինչ մեր մասին, պատմում այն ամենն ինչ ոչ ոք երբեք չի իմացել, կիսվում ենք ամենամեծ գաղտնիքներով ու երազանքներով... Մտովի Գրում ենք նամակներ` հուսալով, որ մեզ կհասկանան, կընդունեն, մի գուցե կներեն կամ որոշ դեպքերում անգամ երես չեն թեքի... 

Շատ հաճախ այդ նամակները լոկ մտովի գրված չեն մնում, այլ գրվում են իրականում, և ոչ թե sms կամ էլեկտրոնային նամակ, այլ հենց  ձեռքով գրված` սևով սպիտակ թղթի վրա...

Ու շատ հաճախ... շատ հաճախ այդ նամակները չեն էլ ընթերցվում...

 

Հալալ է Orange Armenia-ին, լավ լոմկեց....

Ինչպես միշտ, սովորականի պես մտա YAHOO փոստարկղս ստուգեի, տեսա որ Օռանժից նամակ ունեմ` Հարցազրույցի պատասխանն է: Սիրտս սկսեց 100-ի, չէ ինչ 100, 1000.000ի տակ աշխատել: Բացեցի նամակն ու....

ու այսպես լոմկաաաաաաաաաա:(((
Իսկ ես մեծ հույսեր ունեի....
Լավ չի, հեչ լավ չի....

Жизнь длиною в сигарету...

Ծխելը երբեմն ստիպում ընկնել մտորումների գիրկը,հիշել ու վերլուծել ապրածդ կյանքի պլյուսներն ու մինուսները...Գուցե զղջալ արածիդ, կամ ափսոսել չարածիդ համար:
Չզարմանաք եթե ասեմ որ ծխելու պրոցեսը նման է կյանքին:
Հետևելով ծխացող ծխախոտին կարելի է պատկերացնել մեր ամբողջ կյանքը, որն անվերադարձ այրվում է, գնում:
Ծխախոտը սկզբում`երբ նոր ես հանում տուփից, մի տեսակ գեղեցիկ է, հարթ, սահուն, սպիտակ, կոշտ... Կրակայրիչի սովորական դարձած ձայնը...և մի քանի վայրկյան հետո այն սկսում է ծխալ, այրվել- սկսվում է կյանքը, որը, ինչպես ցանկացած սկիզբ ունեցող երևույթ, տանում է դեպի վերջը: ...

Students Day 2010!!!

Congratulations Guys -Today is OUR DAY! 

The Day of Students all over the world!

ДРУЗЬЯ!?! ***обновлено***

Մի քանի երգ ընկերնության ու ընկերների մասին...
Եսoր մի տեսակ հիատափվեցի ԸՆԿԵՐՈՒԹՅՈՒՆ հասկացությունից....Չգիտեմ կամ ես եմ մեղավոր կամ Ընկերներս...գուցե մենք բոլորս...Բայց թե մի բան լավ իմացեք- НУ И ФИГ С ВАМИ РАЗ НЕ ПОМНИТЕ ДРУГА,ЗАТО Я ВАС ПОМНЮ И ЛЮБЛЮ!!!!!!!! :( эээээээххххххххх......

Տաթևի Վանք ft. Վարչապետ Սարգսյան:::"Ուրախ ավտոբուսը" շարքից

Մեր "Ուրախ Ավտոբուսը"-Մաս 2

Տաթևի Վանք - Հայ միջնադարյան ճարտարապետության նշանավոր հուշարձան Տանթեւի վանական համալիրը գտնվում է Սիսիան քաղաքից 35 կմ հարավ, Տաթեւ գյուղի մոտ: 8-րդ դարի վերջերից այն դարձել է Սյունյաց եպիսկոպոսության աթոռանիստը: 906 թ. կաուցվել է վանքի Պողոս Պետրոս մայր տաճարը, 1067 թ.` սբ. Աստվածածին դամբարան-եկեղեցին, 1295 թ. սբ. Գրիգոր եկեղեցին: 1390-1435 թթ. Տաթեւի վանքում գործել է Տաթեւի նշանավոր համալսարանը եւ մանրանկարչության ու գրչության դպրոցը: Վանքն ունեցել է խոշոր մատենադարան, որտեղ պահվել են 10 հազարից ավելի ձեռագիր մատյաններ: Միջնադարում վանքին հարկ է վճարել 10 գավառի 264 գյուղ: Այստեղ է գտնվոմ հայ մեծանուն փիլիսոփա, աստվածաբան Գրիգոր Տաթեւացու դամբարանը: Տաթեւը հանրահայտ է նաեւ իր ճոճվող խաչքարակիր-գավազանով, որը հայ ճարտարապետական մտածողության հետաքրքիր լուծումներից է: 

9.10.10 Շաքեի Ջրվեժով հիացած մենք շարժվեցինք դեպի Տաթևի Վանական Համալիր: Մոտ 90 րոպե ավտոբուսում զրուցելուց հետո կանգ առանք մի գյուղում,որը ինչպես պարզվեց Տաթևին ամենամոտ Գյուղն էր(կներեք անունը չեմ հիշում):Իսկ մեր ավտոբուսը կանգնեցնելու պատճառը վարչապետի այցն էր Սյունիքի մարզ...

Արդեն պատրաստվում էինք իջնել Հալիձոր երբ մեր երեխեքից մեկը նուրբ ասաց բղավեց " Ժողովուրդ Ճոպանուղին աշխատում է"...Իրոք մեր գլխավերևով անցնում էր Ճոպանուղու խցիկը,որը ինչպես հետագայում պարզվեց դատարկ էր ու կատարվում էին փորձարկումներ: Ինչևէ բավականին վտանգավոր,բայց միևնույն ժամանակ ապշեցուցիչ գեղեցկությամբ ձորը մենք հաղթահարեցինք մոտ 40-45րոպեում ու Վարչապետական JEEP-երի հետ միաժամանակ հասանք հենց վանքի մոտ: Նախորդ օրվա անձրևները մեր ոտքով անցնելիք շատ փոքր ճանապարհը հարստացրել էին մոտ 10-15սմ հաստությամբ թարմ ու հավեսով լպրծուն ցեխով...

Անվերնագիր

                  

Ոչ հանկարծակի եկած տխրությունը,

Ոչ քո սենյակի անախախտ լռությունը,

Ու ոչ էլ մտքիդ տիրող մթությունը

Չեն լցնի հոգուդ այն դատարկությունը,

Որն ընդհամնեը մի սխալ քայլով

Լցվել է կեղտով,լպրծուն ցեխով

Ու չի մաքրվի անգամ արցունքով,

Իսկ եթե փորձել... գուցե արյունով?

Էդ կարմիր ներկով ջնջել սխալներդ

Ընդմիշտ մոռանալ անցած անուրջներդ,

Ու թե աղմկեն անցյալիդ ձայները

Մի տուփ բամբակով պակել ականջներդ,

Ու փախչել,փախչել հեռու այստեղից...

Հոգիդ քրքրող այս սաստիկ ցավից,

Հետ չնայելով փախչել անցյալից,

Բայց...ինչքան փախչես ինքդ քեզանից?

Հնարավոր չէ! Դու դա լավ գիտես...

Ու թեկուզ անզոր մեջտեղից կիսվես,

Ուր էլ դու լինես, ինչ էլ որ անես,

Իմացի, հաստատ չեն փրկի էլ քեզ

Ոչ հանկարծակի եկած տխրությունը,

Ոչ քո սենյակի անախախտ լռությունը,

Ու ոչ էլ մտքիդ տիրող մթությունը...

        

Շաքեի Ջրվեժ:::Մեր "ուրախ ավտոբուսը" շարքից

Մեր "Ուրախ Ավտոբուսը"-Մաս 1

Շաքեի Ջրվեժ –  գտնվում է Սիսյան քաղաքից 3 կմ հեռավորության վրա: Ջրվեժի հետ կա մի ավանդություն: Հին ժամանակներում ապրում էր մի սևաչյա, ալիքաձև վարսերով հայուհի` Շաքե անունով: Լենկթեմուրի արշավանքի ժամանակ, մոնղոլ-թաթարական ռազմիկները, հմայված Շաքեի գեղեցկությամբ, ցանկացան փախցնել նրան: Բայց ազատասեր աղջիկը չկամեցավ դառնալ Լենկթեմուրի գերուհին, և հետապնդումից խուսափելու համար, նետվեց Որոտանի կիրճը:
Մոտ 18 բարձրությունից թափվող այս հրաշքը կարծես Շաքեի ուսերից իջնող վասերը լինեն:  

Ուղևորության առաջին գիշերը հասանք Շաքեի Ջրվեժ: Գիշերեցինք ավտոբուսում ու առավոտյան արդեն ոտքով ոգևորված շարժվեցինք դեպի ջրվեժը:Դեպի ջրվեժ տանող արահետը ամբողջովին շրջապատված էր այ այսպիսի supermini ջրվեժիկներով ու ճարտարապետական բարձր արժեկ թվացող,բայց իրականում բնության վարպետության արդյունք հանդիսացող բարձր ժայռերով`

Մի կերպ հասանք ջրվեժին, բայց ավաղ մեզ սպասում էր ՕԲԼՈՄ:(!!!!

Մեր "Ուրախ Ավտոբուսը"

Նախապես ասեմ որ 4օրյա արշավի մասին պատմությունս որոշել եմ ներկայացնել մի քանի պոստերով` պատմելով մեր եղած յուրաքանչյուր վայրի մասին առանձին պոստում:
Այս պոստը կարելի է Ներածություն կամ Անոնս համարել,այսինքն այստեղ կպատմեմ ընդհանուր արշավի մասին: 
Ինչպես արդեն նշել եմ այ այստեղ մեր ուղևորությունը կազմակերպել էր Գյումրու սուրբ Հակոբ եկեղեցու "եկեղեցասեր երտասարդաց միությունը": Ուղևորությունը սկսեցինք Հոկտեմբերի 8ին` երեկոյան 21:00-ի կողմերը: Գյումրի ենք վերադարձել Հոկտեմբերի 11ին ժամը 19:00-ին մոտ:Այդ մի քանի օրվա ընթացքում եղանք Շաքեի ջրվեժում, Տաթևի վանքում,Շուշիում,Ստեփանակերտում,Գանձասարում(ինչպես նաև Գանձասարի մոտ գտնվող շատ մաքուր ու շատ գեղեցիկ Վանք գյուղում,որը շատ շատ հավանեցի և որին կանրադառնամ առանձին գրառմամբ), Նորավանքում և Էջմիածնում:
Ճամփորդում էինք այ այս ավտոբուսով`

(!!!Էս աղջիկը մեր հետի Կառինան է, ուղղակի ավտոբուսից ուրիշ հարմար նկար չկար)))

որը մեզ համար դարձել էր "Домик на колесах", և որի հարմարավետ նստատեղերը 3 գիշերով փոխարինեցին մեր մահճակալներին(ծիծաղելին էնա որ էդ նստատեղերի վրա քնելուն արդեն հարմարվել էի ու երեկ գիշեր մահճակալս շատ անհարմար մեծ  էր թվում ու քնել էի ընդհամենը դրա 1/4-վրա:))
Ահա և ես ճամփին քնած` շնորհակալություն Սեդային իր "քնած մարդկանց նկարելու" սովորությանը:))))  

Արշավ, արշավ մինչև վերջ!!!

Facebook-ով ինձ հետևողներն արդեն կիմանան որ բավականին մեծ ջանքերի, կապռիզների ու ինադների շնորհիվ վերջապես կարողացա համոզել մերոնց որ Հոկտեմբերի 8ին գնամ Արշավի::)))
Այն կազմակերպել է Գյումրու սրբ. Հակոբ եկեղեցու երիտասարդական թեմը: Չեք պատկերացնում ինչքան եմ ուրախացել...Լինելու ենք`
Տաթևի Վանքում`

Շաքեի Ջրվեժում`

Գանձասարում`

....և անցնելու ենք Լեռնային Ղարաբաղ:Հավանաբար կլինենք Շուշիում, Ստեպանակերտում ու մյուս հետաքրքիր վայրերում:Ավելի մանրամասն կպատմեմ վերադառնելուց հետո:)) Ճաբապարհորդությունս կտևի 4 օր: Դե այսքանը երևի...Մեզ Բարի ճանապարհ, ձեզ ել հաճելի weekend:) See ya!

ArtR Blog-ին արված առաջին նվերը:)))

Հիշում եք "Բլոգի Օր 2010"-ի իմ պոստը??? Տակ վոտ հիշում եք "Թույլ տուր ապրեմ քեզանով" բլոգը??Ուրեմն էդ բլոգի հեղինակ Հայկ Մկրտչյանը ի նշան շնորհակալության ինձ ու ArtR Blog-ին նվիրել է իր նոր բանաստեղծություններից մեկը: Նվեր ստացողի իրավունքով Publishում եմ այն այստեղ: Չնայած Հայկի բլոգը ավելի շատ Ռոմանտիկ ու սիրային թեմատիկա ունի մեզ նվիրած բանաստեղծությունը ՔՈՒՉԻ մասին ա:)))Թե ինչու հենց Քուչի մասին ոտանավոր որոշեց մեզ նվիրել Հայկը հուսանք որ կիմանանք հենց իրանից:)Անչափ շնորհակալ եմ նվերի համար...լավ իմացի Հայկ ջան Բլոգիս առաջին նվերն ա- միշտ կհիշվի:Եվ այսպես ահա և "Քուչեն"

Վերադարձ

02 Հոկտեմբեր 2010:Սեպտեմբերն առանց Կոմպ գլորած, բայց և այնպես Կոմպս վերանորոգած, Eset Smart Security 4-ս update արած,Odnoklassniki.ru-ից ջնջված, ՀՊՃՀ գմ-ի լոկշությանը համակերպված,անձնական պլանում էլ ավելի մեծ ՇԻԼԱՇՓՈԹ սարքած, հորաքրոջս աղջկա ծծնունդը հլը չշնորհավորած /ծնունդն էսօր ա:)/ մեկ էլ հլը չթրաշվաշ(բայց պատրաստվում եմ էսօր թրաշվել) վերսկսում եմ ArtR blog-ով զբաղվել : Ասեմ որ դադարս պայմանավորված էր համակարգչիս  ՄԱՅՐԱՏԱԽՏԱԿի (mainboard,motherborad etc.) հանկարծակի փչանալու որոշմամբ: Էս ընթացքում բավականին գրելու թեմաներ կային ,չէ դաժե շատ շատ գրելու թեմաներ եղան ու էնքան շատ որ հիմա չեմ էլ հիշում թե որ մեկը գրեմ: Ինչևէ մենք վերադարձանք, համոզված լինելով որ ոչ մեկ էլ չէր կարոտել, բայց թե պետքս էլ չի մեկա գրելու եմ:Հա ի դեպ Մոտ մի շաբաթ առաջ բլոգիս հասցեին առաջին անկեղծ կրիտիկան լսեցի Լուսինե Աթանեսյանից, որը հնչեց մոտավորապես այսպես

GOODBYE SUMMER...կամ Ամառ 2010-ի ամփոփում...

Արդեն մթնեց ամռան վերջին օրը...Վերջ Ամառ 2010ն էլ գլորեցինք:

Էն էլ ոնց գլորեցինք... Բայց տխուր եմ ու ակամայից միտքս են գալիս Արամոի երգերից մեկից մի տող «Երանի աշունը ուշանար մի քիչ»....

Երանի ամառը երկարեր....Երանի վաղը առավոտ ստիպված չլինեի ժամը 8ին արթնանալ...ու սենց լիքը երանիներ են պտտվում գլխումս ու մտածում եմ իր վերջին ժամերը վայելող 2010-ի ամռան մասին...ինչ տվեց ինձ այն? Ինչ փոխեց իմ մեջ?

Մի խոսքով կարճ ու համառոտ ամփոփում եմ այս տարվա ամառը:
Հուլիսի կզբին խոսք գնաց ՌԴ` Կալինինգրադ, մեկնելուս մասին : Ափսոս չստացվեց:

Անձնականումս այս ամառ նկատվեց ԽԻՍՏ անկայուն վիճակ` բազում հիասթափություններ ու նոր սերեր,որոնց արդյունքում էլ բարեբախտաբար իմ մոտ առաջացավ ПОФИГИЗМ երևույթը: Սկսեցի ամենինչին թեթև նայել… и это только к лучшему!!! Ազատվեցի մի շարք հիմար կոմպլեքսներից… Մի խոսքով փոխվել եմ ժողովուրդ… Շատ չծավալվեմ…

Բայց իմ այս ամռան զարդերն եմ  համարում  2 կարևոր իրադարձություն:

Школа , Школа Я скучаю....:)

Էսօր չնայած բավականին ծանր օր էր, բայց օրվա վերջին հատվածը (19:30-22:30) լի էր հաճելի հիշողություններով ու կարծես թե մոռացված բայց շատ հիշարժան պահերով :)
Մի քանի համադասարանցիներով` ավելի կոնկրետ Ես, Մառատիկը ( նույն ինքը Մանանիկը կամ պարզապես Մարիամը) ու JZ-ն (Ժոռա Զաքարյանը) գնացել էինք մեր դասարանի Լիանենց տուն :)
Ինչպես ասեց հենց ինքը` Լիանը

Ես Կարեն չեմ- Արտուշ եմ :) վաաաաայ...

Այսօր Մեդվեդեվի Գյումրի այցելության առթիվ Գյումրիի կենտրոնական հրապարակում կազմակերպվել էր Հայկական Համերգ-Ռուսական շտրիխներով: Մենք էլ ընկերներով գնացել էինք տենաինք ինչ կա-չկա:
Համերգի իմ ամենասիրած պահին, երբ ելույթ էր ունենում Crazy պարային համույթի մանկական խումբը, իսկ իրանց ելույթները շատ եմ սիրում, որովհետև իմ (ոչ հարազատ բայց все же) պուճուր քուրիկը էդ խմբում ա պարում, ինձ մոտենում մի հատ նու գդե-տօ 32-36տարեկան  Ոստիկան(այսուհետ ոստ.) ու սենց մեղադրական տոնով սկսումա...