ՆԱ...

Հիշում եմ,առաջին իսկ հայացքից
Իմ սիրտը սրտիդ անբաժան կպել է,
Իսկ դու? Իսկ դու հիշում ես ինձ?
Ես նա եմ, ով քեզ ԱՄՊԻ ՉԱՓ սիրել է…

Զգում եմ, ինչպես քո սրտի զարկից,
Իմ սրտի զարկն անվերջ թուլանում է,
Իսկ դու? Իսկ դու զգում ես ինձ?
Ես նա եմ, ով քեզ ԱՄՊԻ ՉԱՓ սիրում է…

Ճանաչում եմ քեզ միայն մի կոմից,
Քանզի հոգիդ հեռու պահեցիր…
Իսկ դու արդյոք ճանաչում ես ինձ?
Ես նա եմ, ով քեզ ԱՄՊԻ  ՉԱՓ կսիրի…

Դե…? փորձում ես ինձնից խուսափել?
Էլ ինչ ասեմ?.... Խուսափիր:
Ես նա եմ, ով ուզում էր ապրել…
Ես նա եմ, ում դու սպանեցիր…

Բաժանում...

Լուսնի ոսկեզօծ շողերի ներքո

Մի օր երկու սիրտ բաբախում էին ու հետո լռում,

Գիշերվա մեղմիկ զեփյուռը սիրո

Զրնգում էր զիլ ու երգ էր հյուսում:

Դա երգն էր նրանց հենց այն մասին,

Որ ուրվականները գիշերվա շեմին

Միմյանց գրկեցին, ու կարոտագին իրար նայեցին,

Երկինք սլացող արծվի ճանկերում միաձուլվեցին

Ու կախարդական կիրքը համտեսած փոքրիկ վագրերը զուսպ մռնչացին:

Լուսնի ոսկեզօծ շողերի ներքո

ևս մեկ այլ օր

Հենց այն սրտերը, որ միաձուլվեցին,

Հենց նույն ոսկեզօծ լուսնին վկա դարձրին

Ու չուզենալով, զեփյուռի` քամու վերածված վնգստոցի տակ
Սրտերը կոտրին ու բաժանվեցին:

© Արման Սահակյան

Ես քեզ սիրում եմ...

Ես քեզ սիրում եմ, բայց քանի անգամ կարող եմ ասել,
Ինչո՞ւ այդ մասին նորից ու նորից բարձրաձայն խոսել.
Ավելին կուզես՝ ես քեզ պաշտում եմ,
Բայց և ատում եմ նորից բարբառել արդեն ասվածը,
Իմ ականջներով հազար անգամ արդեն լսածը.
Չէ որ դու վաղուց իմ էությունը, իմաստն ես դարձել,
Իմ լուսաբացը այդ դու ես բացել,
Իմ այգում բոլոր վառ ծաղիկները իրենց թերթերին
Հետքերն են կրում հենց քո մատների:
Դո՛ւ՝ իմ հեքիաթը… իմ առավոտը… իմ լուսաբացը…
Ես քեզ սիրում եմ ոչ թե ամեն օր տեղին անտեղին անունդ տալով,
Այլ սրտիս խորքում քեզ հավատալով,
Քեզ հետ կիսելով խինդն ու կարոտը իմ սիրող սրտի`
Ապավինելով քո լույսին մաքուր, քո առավոտին…
Ես քեզ սիրում եմ, բայց քանի անգամ կարող եմ ասել
Ինչո՜ւ այդ մասին նորից ու նորից բարձրաձայն խոսել…

Բանաստեղծության հեղինակը ես չեմ

Չգիտեմ էլ ով ա

Բայց շատ եմ սիրում էս բանաստեղծությունը, որոշեցի կիսվեմ:

P.S. եթե ինչ-որ մեկը հեղինակին գիտի, ասեք էլի:

...3...

Եթե ինձ տան 3 տարի

Դաժան մի կյանք , որ ես ապրեմ`

Ես կուզենայի , որ քո բարի

Ջերմ աչքերի ներքո հանգչեմ:

Եթե կյանքով այս երկրային

Պիտի ապրեմ 3 ամիս`

Ես կգտնեի իդեալին,

Որ սեր տա քեզ` սիրելիիս:

Թե ունենամ 3 շաբաթ

Լոկ 21 օր? Ինչիս են պետք?

Թող որ դրանք դառնան վայրկյան

Ու քո կյանքից կորչեմ անհետ...

Երբ 3 օր մնա կյանքիս,

Ու ես հասնեմ մայրամուտիս`

Կուզեմ , որ ինձ չճանաչես,

Լուռ հեռանամ` դու չտխրես....

Copyright © Արտուշ Ռուշանյան

Ինձ ներեցեք...

Էն սաղ մարդիկ ում սիրել եմ,ում սիրում եմ կամ կսիրեմ

Էն սաղ մարդիկ ում ներել եմ,նեղացրել եմ ու վշտացրել

Էն սաղ մարդիկ ում թողել եմ,ում մերժել եմ ու կմերժեմ

 ու էն մարդիք որ սիրեցին, որ թողեցին , որ հեռացան....

.....ինձ Ներեցեք:.

Ես պարզապես էն եմ ինչ կամ...

ում համար լավ, ում համար վատ......

բայց թե էս եմ...ու չեմ փոխվի...

Ըդունում եք?-Սենց ընդունեք...

իսկ եթե ոչ ինձ ներեցեք:.

Просто ասեք որ ներում եք:.

Չներելով թեկուզ ասեք , գոնե մի քիչ թեթևանամ...

P.S.այս տողերը իմ գրառումներից մեկի մի մասն են... ուղղակի շատ եմ սիրում էս տողերն ու որոշեցի առանձնացնել...

Տեսնես ինչից է....

Տեսնես ինչից է, որ ամեն անգամ

Քեզ տեսնելիս ժպտում եմ ես ակամայից?

Ու ամենախիտ մառախուղն անգամ

Դառնում է պայճառ նույնիսկ արևից,

Պայծա~ռ?Չէ, դա ինչ է քո փայլի դիմաց?

''Պայծառ''ը ավաղ շատ նուրբ է ասված,

Դու լույս ես, որ կտրելով երկրային կյանքից 

Տանում ես հեռուն, կուրացնում հոգիս...

Տեսնես ինչից է,որ նկարդ անգամ

Իմ սիրտը սիրող պոկում է տեղից...

Իսկ կույր հոգիս, այնքան թուլակամ

Չի տնքում անգամ սրտիս ցավերից:

Մինչդեռ  երեսիս արցունքն է սառչում

Այլևս անսիրտ մարմինս է դողում,

Բայց... վերջում անգամ ինքս ինձ հարցնում եմ

Տեսնես ինչից է, որ քեզ շատ սիրում եմ? :(

Что-то красивое...

Что-то красивое есть в твоих глазах,
Несмотря на грусть, тоску и печаль...

Несмотря на то, что ты закрыт в себе,

Всегда излучаешь что-то красивое...

Несмотря на слезы, что в твоих глазах,

Несмотря на грусть в твоей улыбке,

Ты словно как ангел паришь в небесах 

И даришь ты всем что-то красивое...

Может это все твоя добрата,

Может ты лучик солнца на земле

Может и мы не узнаем никогда

Что ж это в тебе такое красивое!

Подарок Другу на День Рождения! Человеку, который достоин призвания 
"Самый Понимающий Друг на Земле!"

Անվերնագիր

                  

Ոչ հանկարծակի եկած տխրությունը,

Ոչ քո սենյակի անախախտ լռությունը,

Ու ոչ էլ մտքիդ տիրող մթությունը

Չեն լցնի հոգուդ այն դատարկությունը,

Որն ընդհամնեը մի սխալ քայլով

Լցվել է կեղտով,լպրծուն ցեխով

Ու չի մաքրվի անգամ արցունքով,

Իսկ եթե փորձել... գուցե արյունով?

Էդ կարմիր ներկով ջնջել սխալներդ

Ընդմիշտ մոռանալ անցած անուրջներդ,

Ու թե աղմկեն անցյալիդ ձայները

Մի տուփ բամբակով պակել ականջներդ,

Ու փախչել,փախչել հեռու այստեղից...

Հոգիդ քրքրող այս սաստիկ ցավից,

Հետ չնայելով փախչել անցյալից,

Բայց...ինչքան փախչես ինքդ քեզանից?

Հնարավոր չէ! Դու դա լավ գիտես...

Ու թեկուզ անզոր մեջտեղից կիսվես,

Ուր էլ դու լինես, ինչ էլ որ անես,

Իմացի, հաստատ չեն փրկի էլ քեզ

Ոչ հանկարծակի եկած տխրությունը,

Ոչ քո սենյակի անախախտ լռությունը,

Ու ոչ էլ մտքիդ տիրող մթությունը...

        

Ուզում եմ...

Ուզում եմ ձմեռ լինի ցրտաշունչ

Որ թուշիկներդ կարմրեն ցրտից,
Ու ես կրակով ցրտին հակահունչ
Քեզ գրկեմ ու լուռ տաքացնեմ ներսից:

 

Ուզում եմ Գարուն լինի` գիժ Մարտով,
Որ մառախուղը պատի քո հոգին,
Ու ես իմ հոգու անմար ճրագով
Արևի շողեր փռեմ քո ճամփին:

Ուզում եմ ամառ` շոգ, արևակեզ...
Որ դու մրմռաս մաշկիդ եփոցից
Ես, որպես սառույց կփաթաթվեմ քեզ
Որ դու հովանաս իմ սառը շնչից:

Ուզում եմ աշնան անձրևն ու քամին
Որ դու լուռ տխրես պատուհանի մոտ...
Որ ես շշնջամ` ձեռքս քո ուսին,
<<Հանկարծ չտխրես,քեզ հետ եմ,քո մոտ>>:

Պարզապես ուզում եմ լինես իմ կողքին...
Որ ձեռքդ բռնեմ ու ապրեմ քեզնով:
Ուզում եմ միշտ զգալ քո շունչն իմ շնչին
Ու սիրտս զարկի քո սրտի ռիթմով:

Ես Հիշում եմ... Իսկ դու?

Ես հիշում եմ եկեղեցին ուր սպասեցի քեզ մոտ մի ժամ...
Ու հիշում եմ sms-դ , որ ասում էր զուր չհուսամ,

Զուր չփնտրեմ անցորդների մեջ աչքերը քո աննման
Ու հիշում եմ հաջորդ օրվա ժամադրության մի նոր պայման...
Սաղ հիշում եմ....իսկ դու?


Մենք վերջապես հանդիպեցինք,դեղին աթոռներով կաֆե
Ես հիշում եմ քո պատվերը-նարնջի հյութ ու պաղ կոֆե:
Մոտ մի ժամ անց մեր "After Love"-ը 7 Կադրում...
Նարգիլշիկին, մատուցողուհուն
Սաղ հիշում եմ...իսկ դու?

Ես հիշում եմ մեր միասին նայած կինոն,կարմիր զալում
Ոնց էր ձեռքդ իմ ափի մեջ, ու թե ոնց էիր դու լուռ դողում...
Ու մեր շարքի էն Ջահելի հայացքները
Ու մեր կինոն` Պարսկաստանի Արքայազնը
Սաղ հիշում եմ...իսկ  դու?

Ու նույն օրը հրապարակում էն ռոմանտիկ րոպեները-
Ազնավուրի, Գայանեի ականջ շոյող հնչյունները
Ֆանտանների անկրկնելի նազանքով լի մեղմ պարերը
Ու մեր ձեռքի հոթ-դոկները.... :))
Սաղ հիշում եմ....իսկ դու?

Ես հիշում այգիները ուր զբոսնել ենք մենք երկուսով,
Ես հիշում եմ խանութները, առևտուրը`լի մեր սիրով :))
Ես հիշում եմ գործիդ տեղը,
Քո ժպիտն ու հայացքները...
Սաղ հիշում եմ....

Ես հիշում եմ խոստումներդ, երդումներդ ու էն գիշերը
...ախր էդ էլ ես մոռացել???չես հիշում իմ համբույները?
Ձեր տան ամեն մի անկյունը
Մեր միասին լողանալը ....
Սաղ հիշում եմ...իսկ դու??

Մունաթներդ, կռիվներդ, հիստերիայիդ րոպեները
Չեղած տեղը քո խանդելը,ներողության տաք խոսքերդ...
Ու էն վերջին sms-դ,հրաժեշտիդ պատճառները....
Անխիղճ ձևով մեջքիս խփած սուր դանակդ...
Սաղ հիշում եմ....իսկ դու???

P.S.       Ու ատում եմ ես ինքս ինձ
             Որ չես հելնում դու իմ սրտից
            Որ հոգուս մեջ քեզ պահում եմ
           Դե, դու գիտես սաղ հիշում եմ… :((((